گل لبخند

تا مي نشست با گل لبخند پيش من

فرقي نداشت بندر و دربند پيش من

آهوي خسته اي که سرآسيمه مي نشست

با چشم هاي سبز هنرمند پيش من

مي ايستاد کوه دنا آه مي کشيد

مي رفت آبروي دماوند پيش من

لب مي گزيد و سرخ تر از سيب مي گذاشت

يک چاي دم کشيده ي بي قند پيش من

باور نمي کنيد که من خواب ديده ام

روي زمين نشسته خداوند پيش من

"گويند رمز عشق مگوييد و مشنويد"

بي فايده ست موعظه و پند پيش من

رفتي و بعد از آن همه ي حوريان شهر

يک ذره اعتبار ندارند پيش من

عبدالحسين انصاري